Column



Gelukkige Traan

PDF
Column - Columnist Germen de Boer
dinsdag 20 maart 2018 23:02

Toen…...

De eerste keer dat ze hem zag, was op een feestje. Het was een feestje met allemaal hele beroemde mensen, maar ze zag alleen maar hem, ze was op slag verliefd.Deze jongen had een uitstraling, waarmee hij met gemak, in zijn ééntje, een stadion kon vullen. Hij was al best een beetje bekend en zij stond nog echt aan het begin van haar roem.Ze raakte met hem aan de praat en er was een klik, niet zomaar een klik, maar een klik die werd overgedragen door vlinders, wild fladderende vlinders.Allebei waren ze nog erg jong, maar hij werd al gewild en, door vele meisjes aanbeden. Als vrijgezel zelfs een beetje extra, maar de liefde laat zich niet sturen of afwijzen dus ze kregen een relatie met elkaar, het type relatie wat leeft van liefde, verliefdheid en passie. Ze kon uren naar hem kijken en spontaan beginnen te huilen, te huilen van geluk, hij noemde haar dan steevast

“gelukkige traan.”Dit was geen normale verliefdheid meer, maar van het soort waar gedichten over worden geschreven en liederen over worden gezongen.

Door de publieke rol die ze allebei vervulden, waren ze regelmatig te zien op feestjes van-, en met bekende mensen en ze zagen er altijd jaloersmakend gelukkig uit.En wat waren ze gelukkig met elkaar, intens en dolgelukkig, althans dat dachten ze, vooral zij.

Iets later…..Hij had gekozen voor een touw, overtuigd dat de wereld zoveel beter af was zonder hem en hij zonder de wereld.

Iets eerder dan iets later ……..Hij werd beroemder en beroemder, alles wat hij aanraakte leek in goud te veranderen, alles wat hij deed, leek te lukken en hij werd op handen gedragen, aanbeden en zijn naam werd op straat met een glimlach gescandeerd, maar toch voelde hij alleen maar een grote leegte.

Als hij in de spiegel keek, zag hij een mislukkeling. Hij keek in een put, waar de bodem ver buiten zijn gezichtsveld en bereik leek te liggen. Ook al was het hem altijd gelukt om die leegte te verbergen, het werd te groot om nog weg te stoppen.

De eerste keer dat zij er mee werd geconfronteerd, schrok zij zich kapot, ze vond hem thuis op de bank, een hoopje ellende wegkwijnend in zelfmedelijden. Een depressie die een week duurde, waar ze hem, voor haar gevoel, door hem te overladen met vlinders, gelukkige tranen en heel veel overredingskracht, weer uit wegtrok. Na deze week volgde een periode van extreme verliefd- en blijheid.

Het was de eerste, maar niet de laatste keer dat ze hem zo meemaakte, het gebeurde steeds vaker en de periodes van depressie duurden ook langer en werden heftiger, maar iedere keer lukte het hem om eruit te komen, mede door haar onuitputtelijke liefde die ze over hem uitstrooide. En iedere keer werd de neerslachtigheid opgevolgd door een periode van ultiem gelukkig.

Ze kregen kinderen en nu bezat hij dus alles, maar dan ook echt alles wat iedereen als ”compleet geluk” zou bestempelen.

Hij was gezond, had prachtige kinderen, een hele mooie liefhebbende vrouw en een uitermate succesvolle carrière, kortom hij had alles !

Maar hij zag dat niet.Zijn depressies werden heftiger, dieper en ellendiger. Hij kwam er ook niet meer uit, en zij, zij gaf het steeds meer op. Sterker nog, ze kon er niks meer mee. De periodes van depressie werden langer en dieper dan de periodes van geluk. Ze was er klaar mee en ook al hield ze zielsveel van hem, was het de liefde van haar leven, ze kon het gewoon niet meer. Haar gelukkige traan veranderde steeds meer in een ongelukkige traan, maar haar liefde was groot, zo groot dat ze zelfs in de steeds spaarzamere gelukkige momenten intens van hem kon houden.

De periodes van depressie, begreep ze hem gewoonweg niet, hoe kon je zo depressief zijn, als je zoveel had om gelukkig te zijn?

De doctoren hadden het haar uitgelegd, dat het een ziekte was, maar dan nog, ze wilde maar een ding en dat was dat haar traan weer gelukkig was.

Iets later…..“Dag lieve kinderen, dag “gelukkige traan, sorry !’’ waren zijn laatste woorden, die hij had geschreven op een briefje.

Nu….Ze is nog steeds een publiek figuur en ook al is het al jaren geleden, gaat ieder interview toch over hem. Ze heeft hem eigenlijk al ver achter haar gelaten, maar ze vertelt netjes dat ze hem niets kwalijk neemt, dat haar kinderen happy zijn en dat ook zij gelukkig is. Natuurlijk heeft ze heel soms nog wel eens een traan. Alleen nooit meer de

“gelukkige traan”

 

Waarom?

PDF
Column - Columnist Germen de Boer
dinsdag 13 maart 2018 00:00

Waarom?

Waarom heeft een jeans ( spreek uit DJIENZZZ) altijd zo een leren stukje op de achterkant, waar het merk op staat? U weet wel, boven de kont, tussen de lussen voor de riem..Dat leren stukje wat na vier keer wassen zo vreselijk keihard wordt en niet meer in de originele vorm terug te krijgen is? Waarom? En waarom brokkelt het af als een soort uitgeharde klei? Wat is het nut?

Weet u wat ik mij ook afvraag, waarom kan ik 450 gram bleekselderij, wortels of komkommer eten, zonder ook maar een moment misselijk te worden, terwijl er na 450 gram zwart-wit poeder, de hele bende er in vloeibare vorm weer uit komt?

Waarom bestaan er spruiten? Of laat ik het specificeren, waarom bestaat de lucht van gekookte spruiten? Of Bloemkool? De geur van gekookte bloemkool? Of mosselen? De geur van mosselen? Of urine? de geur van urine na het eten van asperges....?

Waarom, kom ik altijd pas na het laatste knoopje erachter, dat ik mijn hemd verkeerd heb dichtgeknoopt en dus één knoopsgaatje onder en één knoopje boven over heb? En waarom zie ik dat zelf nooit als eerste, maar wordt het altijd gezien door de persoon die tegenover mij zit, tijdens een belangrijk gesprek?

Waarom lijken wij mannen niet iets meer op vrouwen en checken voor wij naar het toilet gaan of er nog toiletpapier hangt ? In plaats van, pas na het neerleggen van onze naam in bruin gekrulde letters?

Waarom duurt een uur maar vijf minuten als je bij een concert bent van je lieveling artiest, maar duren dezelfde vijf minuten, meer dan een uur wanneer je in een tandartsstoel zit? En waarom stelt de tandarts mij altijd duizend en één vragen wanneer mijn hele bek stijf staat van de verdovingen?

Waarom lopen er in de stad altijd mensen die wat willen verkopen en komen deze mensen altijd op je af met de vraag; " Mag ik u wat vragen ?" En snappen deze mensen nooit mijn antwoord, "Nee, maar te laat..."

Waarom zitten mijn hele klauwen altijd onder de mayo na een puntzak Friet met Mayo?

Als het buiten dertig graden is en er komt een man van tachtigplus op je aflopen met open sandalen, waarvan je weet dat zijn voeten inmiddels vergroeid zijn tot een vulkaan van spataderen en kalknagels, waarom luister je dan niet naar het stemmetje in je hoofd wat zegt, "niet naar zijn voeten kijken, niet naar zijn voeten kijken "!?

Waarom kunnen alle bouwers van verpakkingen niet gewoon een éénsoortig verpakking maken? Een zak chips is open binnen tien seconden, maar een scheermesje uit de verpakking halen is gewoon onmogelijk.

Waarom heet uit de kast komen, eigenlijk uit de kast komen?

Waarom wordt aan mij de vraag gesteld of ik goed heb gestofzuigd, nadat ik het huis heb gestofzuigd? Bestaat er zoiets als fout stofzuigen?

Waarom kan de combinatie bioscoop en popcorn niet on-uitgevonden worden? Waarom kunnen we überhaupt niet al het eten uit de bioscoop weren, of mensen die in de bioscoop willen eten eerst een "eetmetjemonddichttentamen" laten afleggen?

Waarom is 1 +1 eigenlijk 2?

"De curling Quiz ??" Waarom ?

Waarom krijg ik in een restaurant bij het bestellen van stokbrood met boter als voorafje, altijd stokbrood met een harde onsmeltbare diep bevroren substantie wat voor boter moet doorgaan?

Waarom stel ik mijzelf altijd zoveel vragen en kan ik mijn energie niet beter steken in het schrijven van een column die u wel leuk vindt?

 

In de steek gelaten blikje..

PDF
Column - Columnist Germen de Boer
dinsdag 06 maart 2018 00:00

Een in de steek gelaten blikje….

Hij lag op straat, gebruikt, weggegooid en vertrapt. Ooit was hij mooi van vorm, gevuld met een heerlijk goedje, wat diende tot de innerlijke verwenning van zijn adoptant.

Maar hem was geen lang leven beschoren, zodra hij zijn eenmalige dienst had bewezen, werd hij als oud vuil weggedaan.

En daarna sleet hij zijn dagen, eenzaam op straat, als een zwerver waar niemand meer naar omkijkt.

De wind had hem naar mij gebracht. Althans niet ver van de deur waar ik ‘s morgens doorheen moet om mijn dag te begroeten . Ik woon in een appartement, boven winkels, hartje centrum, mijn auto staat ongeveer tweehonderdvijftig meter verwijderd van deze deur, waar dagelijks mijn korte wandeling begint in, en onderweg naar de grote mensen wereld.

Ik kijk om mij heen en controleer of ik alleen ben, aangezien ik niemand zie, schop ik tegen het blikje. Het blikje rolt vijftien meter verder, onder het genot van een geluid wat mij, direct herinnerde aan - en terugbracht naar, mijn jeugd.

De volledige onbezorgdheid van mijn jeugd. Ook toen waren er grote mensen problemen, maar die hoorde de grote mensen toe en daar was ik nog lichtjaren van verwijderd. De enige zorg die ik had was of het droog zou zijn, zodat ik met mijn vriendjes buiten kon spelen. Dat konden wij uren volhouden, buitenspelen, en meestal werd deze tijd volstrekt nutteloos ingevuld. Een beetje hangen tegen de muur van een lagere school, stoepkrijten, of overschieten met een bal. Hadden we geen bal, dan zochten we gewoon een in de steek gelaten blikje. Dan tekende wij twee “Goals” op de stoep en probeerde wij het blikje in elkaars doel te schieten. Werd het donker, gingen we naar huis, werd het licht gingen we weer naar buiten. Kregen we honger, lieten wij ons voeden, wilde we wat kopen, vroegen we extra zakgeld.

Nu is het anders, nu zijn er vele zorgen en gebeurtenissen die weer voor nieuwe zorgen zorgen. Nu leef ik in de grote mensenwereld en is mijn jeugd vaak lichtjaren verwijderd,

maar het in de steek gelaten blikje, brengt mij heel even terug.

Ik trap nog een keer tegen het blikje en hij rolt kirrend over de stoep, weer vijftien meter verder en ik loop er rustig achteraan, ik ben twaalf jaar.

Mijn tas over mijn schouder is gevuld met grote mensen dingetjes, maar die lijken even ver weg, het blikje is mijn leven nu en ik laat het blikje al rollend meegaan naar de parkeerplaats van mijn auto, zeventien stukken van rollend plezier verwijderd van daar waar ik het blikje vond.

De auto brengt direct mijn volwassen leven weer terug. De dag is weer gevuld met zakelijke beslommeringen, tegenslagen, meevallers en zorgen, het zit allemaal in de dag. En als ik na een dag werken, weer in de auto stap, onderweg naar huis, is mijn hoofd gevuld met de grote mensen dingen uit mijn tas.

Thuis op de parkeerplaats aangekomen, stap ik uit mijn auto en daar ligt hij, het in de steek gelaten blikje. Heeft hij op mij gewacht? Het moet haast wel, want in stukjes van vijftien meter rolt hij vrolijk met mij mee naar de deur, waar ons spontaan samenkomen, deze morgen begon.

Het in de steek gelaten blikje, was ook het allereerste waar ik aan dacht toen ik de volgende dag weer wakker werd. Sterker nog, ik hoopte dat hij er nog zou zijn als ik de deur uit zo lopen en die hoop werd waarheid, want hij lag er. De grote mensen dingen gingen weer even in mijn tas en samen met het blikje liep ik twaalf stukjes van vijftien meter door mijn jeugd.

Want net toen ik voor de dertiende keer tegen het blikje aan wilde trappen, hoorde ik het geluid van een raam wat nogal “bruut” geopend werd, zodat ik meteen naar boven keek, daar waar het geluid vandaan kwam. In de raamopening zag ik een man verschijnen, beetje van mijn leeftijd, een bos grijs haar, overduidelijk nog niet gekamd, die mij toeschreeuwde;

“KUN JE KAPPEN MET DIE TAKKEHERRIE IK PROBEER TE SLAPEN HIER”

Ik kijk hem aan, door de ogen van een twaalfjarige en zie dat hij lichtjaren verwijderd is van zijn jeugd.. en ik? Ik kan eigenlijk niet anders dan mijn tong uit te steken naar hem, Dit gaat gepaard met mijn middelvinger en samen met mijn in de steek gelaten blikje, ren ik heel hard weg.

Tijdens het wegrennen overweeg ik nog even om belletje te lellen, een pakje kauwgom te stelen bij de Supermarkt, een krantenbaan te nemen en een dagje te spijbelen van school.

Ik lijk lichtjaren verwijderd van de grote mensenwereld, ook al wacht deze me, “maar vier keer vijftien meter schoppen tegen het in de steek gelaten blikje,” alweer op.

 

Viva Las Vegas!

PDF
Column - Columnist Germen de Boer
dinsdag 06 maart 2018 00:00

Viva Las Vegas,

Stephen was rijk en dan niet zomaar rijk, maar steenrijk.Hij zat in de vastgoed en had daar een paar leuke "klappers" gemaakt, zo leuk dat hij zich multimiljonair mocht noemen.

"Was" is geen "is," en dat klopt. Stephen is namelijk dood en heeft het voor elkaar gekregen om zijn verworven rijkdom, nog bij leven, grotendeels kwijt te raken.

Eén van zijn hobby's was gokken, en in de woestijn van Amerika, is één plek waar je deze hobby uitstekend kan beoefenen, namelijk in Las Vegas.

Hij heeft zijn rijkdom op deze plek weten te vergroten maar ook behoorlijk laten slinken. Het verhaal gaat, het kan helaas niet geverifieerd worden, dat het slinken van zijn rijkdom hem er toe heeft gedreven om niet de geschiedenis in te gaan als multimiljonair, maar als massamoordenaar.

Zijn zelfgekozen sterfdag was 1 oktober 2017, de dag dat hij achtenvijftig mensen de dood in joeg, door met een automatisch wapen, vanuit een hooggelegen hotelkamer, op een feestende menigte te schieten.

Toen de politie zijn hotelkamer binnenviel, waren ze te laat, hij had ook een kogel voor zichzelf gebruikt. De politie vond drieëntwintig wapens. Stephen had namelijk nog een hobby, namelijk wapens en om deze te kunnen kopen was in Amerika een uitstekende plek bedacht, namelijk overal.....

29 september 2017:

Brad is rijk en dan niet zomaar rijk, maar steenrijk. Hij is namelijk ondernemer en behoort tot de club van vijfhonderd. Dat zijn de vijfhonderd rijkste mensen van Amerika.

Brad is ook vader, vader van twee schattige dochters, Becky en Valerie. Becky is acht en Valerie is zes. En hoe druk Brad ook is, ook al zit de gehele "board" op hem te wachten voor een belangrijke vergadering, hij brengt iedere dag zijn meisjes naar school.

En dat naar school brengen gaat gepaard met een groot ritueel.

Brad moet met Valerie de klas in en zij wil iedere dag vierentwintig kusjes van haar papa voor hij de klas weer uitgaat. Ook al kijkt de hele klas haar aan, dat maakt haar niets uit, haar papa moet haar vierentwintig kusjes geven.

Becky vind het juist niet relaxt als haar papa mee de klas ingaat, maar zij geeft hem op de gang wel altijd de liefste knuffel die je als man kan krijgen. Zij kan haar papa vasthouden zoals niemand anders dat kan. En dat vasthouden voelt Brad in ieder vezeltje van zijn lijf.

En zo begint iedere dag van Brad met een enorme glimlach, want zijn ware rijkdom zijn toch zijn meisjes. Hij houdt meer van zijn meisjes dan van wie dan ook en zijn meisjes vinden hem een absolute held.

Hij heeft ook een mooie lieve vrouw, zij begrijpt dat Brad erg druk is en neemt het hem dus totaal niet kwalijk dat hij niet altijd netjes om zes uur aanschuift voor het avondeten.

Maar ook voor zijn vrouw neemt Brad daar waar het kan alle tijd en moeite om haar in zijn drukke agenda in te passen. Ieder eerste weekend van de maand gaat hij met zijn vrouw weg, hun “nanny” blijft dan bij Becky en Valerie. Ieder laatste weekend van de maand is het papaweekend, dan gaat Brad allerlei leuke dingen doen met zijn mooie meisjes.

En alle overige uren dagen en weken is hij aan het werk. Hij is gek op zijn gezin en gek op zijn werk. Het gaat ook erg goed op zijn werk, de fabrieken die hij bezit draaien allemaal hele dikke winstcijfers.

Ja je kan zeggen dat Brad in alles een gelukkig en succesvol mens is.

Vandaag kan Brad zijn geluk niet op, de bevoorrading van twaalfhonderd winkels gaat vandaag weer gebeuren met zijn in eigen huis geproduceerde “AR15” en het weekendje weg met zijn vrouw staat voor de deur.

De “AR15” vindt gretig aftrek, ook omdat je deze met een eenvoudige gadget makkelijk kunt ombouwen van een semi-automatisch-, naar een volledig automatisch wapen.

Brad kijkt op zijn horloge en verheugt zich op het weekend, het is dit weekend het weekend voor hem en zijn vrouw. Hij gaat met haar lekker naar Las Vegas, daar is op 1 oktober een country festival die ze graag willen bezoeken.

Brad kan dan meteen het aangename met het nuttige verenigen, als zijn vrouw overdag nog even lekker aan de roulette tafel zit, rijdt hij naar “Guitars and Guns.” Dit is één van de vele winkels waar zijn “AR15” ligt en hij bezoekt graag de winkels waar zijn succes ligt uitgestald.

Ook Stephen kende deze winkel goed, hij heeft daar zijn “AR15” gekocht, exact een week eerder dan de dag dat Brad de winkel binnen zou stappen...

 

Geen Column

PDF
Column - Columnist Germen de Boer
dinsdag 27 februari 2018 00:00

Geen column vandaag,….

Sorry, vandaag even geen column van mijn hand. geen kort verhaaltje, geen brief aan god, geen ergernissen, ik sla even een weekje over.

Waarom? Nou dat zal ik u zeggen, ik heb even geen inspiratie. Natuurlijk gebeurde er in de afgelopen week weer zaken, waar ik wat over zou kunnen zeggen, maar ja er zijn gewoon al zoveel mensen die daar al van alles over gezegd hebben, dus dan kan ik maar beter zwijgen toch?

Ok, ik zou wat kunnen schrijven over Halbe Zijlstra, die iets heeft meegemaakt wat hij toch niet helemaal heeft meegemaakt en daar een heel avontuur om heeft verzonnen.

Maar ja, dan denk ik automatisch, doen we dat niet allemaal wel eens? Vertellen we niet allemaal wel eens een leugentje om bestwil? Ik vraag me dan toch af wat erger is, iemand die zegt dat hij ergens was en dat niet waar bleek te zijn, of iemand die week in, week uit hele volksstammen beledigt en uitdaagt?

Aan de andere kant, misschien was mijnheer Zijlstra door zijn leugentje,wel enorm in de macht van één of andere Russische partij, als minister van BUZA is dat niet erg handig zullen we maar zeggen.

Ach ja weet u, ik weet gewoon niet wat ik daarover schrijven kan. Zoals Obelix zou zeggen; ” rare jongens die politici….”

Dus ja, om daar nou een hele column aan te wijden….

Net zo als het bericht, wat van het begin van deze week op teletekst stond; namelijk dat er binnen

de “ Geloofsgemeenscha van de Jehova getuigen” ook seksueel misbruik heeft plaatsgevonden.

Ik kan daar natuurlijk over schrijven dat het me niet verbaast, want dat is zo, het verbaast me ook niet. Maar ja, wat bereik ik daarmee ?

Wat ik mij overigens wel afvraag , zal er een Broeder van de jehova getuigen contact hebben gezocht met een katholieke Priester om te overleggen hoe ze het beste sex met te jonge Jongens kunnen verduisteren?

Natuurlijk, kan ik daar een column over schrijven, maar het lijkt alsof niemand zich er echt boos over maakt, dus ja dan is het verspeelde energie toch ? Dan maak ik onnodig weer mensen boos die vinden dat ik het te zwart-wit benader. Dat het geloof iets moois is, dat ik me er niet druk om moet maken, dat het echt wel meevalt en dat God het zo echt niet bedoeld heeft.

Maar ja, het punt is, dat ik me daar wel druk om maak, ik vind het wel vreemd dat niet de hele wereld over de zeik is dat er weer kinderporno is gevonden in het Vaticaan... Sterker nog het gaat langs de meeste mensen heen, door de bakken nieuws die dagelijks over ons heen uitgestort wordt. Dus ja, dan heeft het geen zin om daar dan nog een column over te schrijven....en blijf ik ,gewoon in mezelf, boos.

Daarom het spijt me, deze week echt even geen column.

Ik zat nog wel even te twijfelen of Ik iets moest zeggen over “tuut tuut tuut de groetjes van Ruud“ De man met de meest handige wenkbrauwen ever ! Ik weet namelijk uit betrouwbare bron dat hij met zijn wenkbrauwen dingen deed waar andere mensen hulpmiddelen voor nodig hebben. Zo schijnt hij zijn wenkbrauwen thuis regelmatig ingezet te hebben bij de grote schoonmaak en met name rond de plekjes waar vrouwlief niet bij kon en Ruud wist juist die plekjes altijd prima te vinden, met zijn wenkbrauwen...

Maar ja over de doden niets dan goeds, dus ook daar waag ik mij niet aan.

Nee, sorry vandaag geen column.

Ik weet gewoon echt niet waar ik iets zinnigs over kan zeggen... De luizenmoeder, is ook al een platgetreden pad om over te praten. Hilarisch vind ik het, dat wel. Het doet me meteen terugverlangen naar de periode dat mijn meiden nog meisjes waren en op de basisschool zaten. Kortom, ik kijk er met veel plezier naar, vond de "zwarte pieten aflevering" geniaal, maar ja iedereen heeft het er al over.

Wat blijft dan over ? De olympische spelen ? Saaaaaai . De Donorwet? Gaaaaaaap . Nee ik weet gewoon ff niks waar iets zinnigs over te melden valt.

Ja misschien één ding...pistooltjes. Daar zou ik zeker wat over kunnen zeggen. Dat Amerika keer op keer bewijst dat het legaliseren van iets, niet leidt tot een betere wereld. Iedere idioot kan daar relatief gemakkelijk een pistooltje kopen, een school binnen stappen en van zich afschieten.

Waarom kan dat ?

Waarom wordt dat niet verboden ?

Nou het antwoord is het bekende Gif: geld !

Het gaat allemaal om geld. Dus als iemand weer eens met een pistooltje van zich afschiet, verdient iemand anders daar geld aan... Vindt u dat nou niet een verwarrende gedachte? Dus daar zou ik een boze column over kunnen schrijven, maar ja ik heb daar gewoon geen zin in, want het verandert niets, dus geen column vandaag.

Bovendien wil ik dat u, in een soort van relatieve ontspannenheid, het weekend ingaat. Daarom bewaar ik mijn ergernisjes gewoon even, tot er weer inspiratie volgt om er dan wel een column aan te wijden.

Mijn excuses dat ik u deze week column-loos achterlaat, volgende week zal ik echt weer een stukje schrijven….

Prettig weekend !

 
<< Start < Vorige 1 2 Volgende > Einde >>